Matki pszczele Ligustica

Matki pszczele 2026 Pszczoła włoska – Apis mellifera ligustica

Pszczoła włoska wyróżnia się charakterystycznym ubarwieniem.
Najważniejsze cechy: barwa odwłoka: jasnożółta do złocistej z ciemniejszymi paskami, tułów: pokryty gęstymi, jasnobrązowymi włoskami, długość języczka: około 6,3–6,6 mm, masa robotnicy: ok. 100 mg, masa matki: 80–220 mg
Rodzina pszczoły włoskiej ma klasyczną strukturę jak u innych pszczół miodnych.
Matka może składać nawet 1500–2000 jaj dziennie w okresie największej aktywności. Jedną z najbardziej cenionych cech jest bardzo spokojne usposobienie. Rodziny rzadko wykazują agresję wobec pszczelarza i łatwo się je obsługuje. Pszczoła włoska jest bardzo wydajna w zbiorze nektaru. Wynika to z dużej liczebności rodzin, intensywnego czerwienia matki, aktywnego lotu w sezonie. Matki czerwią niemal przez cały sezon, co utrzymuje dużą populację robotni. W porównaniu z wieloma rasami mają mniejszą tendencję do rojenia.
Zimowanie to jedna z nielicznych słabszych stron tej rasy. Zimują w większych kłębach, używają więcej zapasów pokarmu, gorzej radzą sobie w bardzo surowym klimacie. Dlatego najlepiej sprawdzają się w regionach o łagodniejszych zimach. Pszczoła włoska jest jedną z najważniejszych ras wykorzystywanych w nowoczesnym pszczelarstwie. Często stosuje się ją do krzyżówek hodowlanych, w pasiekach towarowych nastawionych na produkcję miodu.
Pszczoła włoska Apis mellifera ligustica to wydajny, łagodny i bardzo produktywny podgatunek pszczoły miodnej. Choć gorzej zimuje w chłodnym klimacie, jej zalety sprawiają, że jest jedną z najważniejszych i najbardziej rozpowszechnionych ras pszczół na świecie. W wielu regionach świata jest najczęściej spotykanym podgatunkiem pszczoły miodnej.